Indylife-in-art

ไปไม่ถึงไหน?

ก็ร้องเพลง ก็ได้ที่ 5

แต่ไม่เครียด ร้องเสร็จ แหกปาก กรีดๆ เอา นึกว่าโดน เหยียบหาง 55555

กลับมา ก็ เส้นเสียงบวม ต่อมทอลซิลอักเสบ

เอาน่ะ ได้พักเสียงอีก หลายวัน เหอๆๆ

แม้จะเป็นแค่ สิ่ง เล็กๆ

แต่มันก็ยิ่งใหญ่และมากพอที่จะทำให้คนๆ นึง กล้า ที่จะออกมา ต่อสู้ได้

กับการ ร้องเพลง ประกวด เล็กๆ ที่ บริษัท ฯ กับ คน 25 คน จะได้เป็น 1 หรือเปล่า

ไม่รู้

แต่ที่รู้ๆ สู้ ไม่ถอย

สู้ๆ เน้อ

Me, myself..

เป็นกำลังให้ด้วยนะค่ะ จะสู้อย่างเต็มที่จ้ะ.....

ทำไมต้องมีน้ำตา .........ด้วยนะ

กับ คนที่เขาจากเราไปอย่างไม่ใยดี

ไม่เหลือแม้แต่คำ ร่ำลา

วันนั้น เจ็บปวดมากเพียงใด หัวใจยังจำได้อยู่

แล้วนี่อะไรกันละ แค่ได้ยินข่าว คราว เกี่ยวกับเขาคนนั้นมาบ้าง

ก็ ทนไม่ได้แล้วเหรอ น้ำตา.....

 จะกลับมาอีกทำไม กับความปวดร้าว

แต่มันก็สุขใจไม่ใช่เหรอ กับการได้ยินข่าว..

สับสนตัวเอง ไม่รู้ว่ายังรักเธอหรือเปล่า..

ถ้าใช่..มันมากมาย หรือว่า เป็นแค่ ความเหงา..

Jiffy indy me, crazy in ART

บ้าบอ..